Duurzame ontwikkeling, de naam zegt het, is een kwestie van tijd, van tijden die elk hun eigen ritme hebben, door elkaar lopen en met elkaar in botsing komen. Daarom hebben wij het parcours opgevat als een confrontatie tussen die tijden.

De eerste ruimtes maakten al deel uit van Dit is onze aarde!, maar zijn onmisbaar in de nieuwe tentoonstelling – met als thema de opwarming van de aarde, tegen de achtergrond van de top van Kopenhagen –, omdat we zonder de nodige kennis van de lange geschiedenis van de aarde en van ons consumptiegedrag niet kunnen inzien waarom we de uitstoot van broeikasgassen moeten terug schroeven.

De twee laatste ruimtes zijn de gloednieuwe ruimtes die de tentoonstelling vormen over de opwarming van de aarde en de top van Kopenhagen: Dit is onze aarde 2, van Kyoto tot Kopenhagen.

Aardtijd

De aarde is langzaam geëvolueerd,
in enkele grote etappes. Vroeger zag ze
er anders uit dan nu. De continenten hebben
pas langzaam hun huidige plaats gekregen. Het klimaat was nu eens warmer, dan weer kouder dan nu. Veel planten- en diersoorten zijn verdwenen. Het is in onze ogen allemaal ontzettend traag gegaan.

Mensentijd

Ook de mensentijd verliep aanvankelijk heel traag, maar stilaan begon het sneller te gaan. In de tweede helft van de achttiende eeuw kwam het zelfs tot een breuk tussen aard- en mensentijd. Concreter gezegd: vanaf de industriële revolutie was
de schade die de mens het milieu toebracht niet meer van plaatselijke aard, maar betrof
manifest ze de hele wereld. Sinds het midden van de twintigste eeuw lijken alle milieugrafieken door te slaan en staan we voor een huizenhoog probleem. Aardtijd en mensentijd staan nu tegenover elkaar. De tweede gaat veel sneller dan de eerste.

Raar-weer-tijd

Hier krijft u uitleg over de klimaatmechanismen, het broeikaseffect en de toename daarvan; deze tijd is het gevolg van de groeiende discrepantie tussen Mensentijd en Aardtijd.

Actietijd

Het ogenblik is aangebroken waarop u kan aangeven welke individuele acties u zou ondernemen en u tot het besef kan komen hoe moeilijk het is om collectieve beslissingen te nemen. 

De oplossingen moeten niet meer worden uitgevonden, ze bestaan al!